Personal

Behind the scenes: wat je ziet en hoe het er werkelijk aan toe gaat

  • 20 augustus 2017

Onlangs las ik een interview in de Volkskrant met een Nederlands stel dat voor onbepaalde tijd met hun VW busje op reis is. Hedwig Wiebes vertelde dat ze geïnspireerd waren door andere stellen die als digital nomads de wereld over rijden en die zij via Instagram volgen. Naast dat ik het ontwapendend vond om over hun ervaringen te lezen (Hedwig vertelde over het rijkdom van #vanlife: haar kledingkast in het busje was kleiner dan haar lingerielade thuis) vond ik het een opvallend eerlijk verhaal. Zo vertelden ze ook over hun teleurstelling over andere wereldreizigers. Dezelfde mensen als die hen geïnspireerd hadden erop uit te rekken deden op Instagram voorkomen alsof ze fulltime fabulous aan het reizen waren, terwijl dit helemaal niet zo bleek te zijn. Tijdens de tripjes die de andere stellen maakten, schoten ze voldoende foto’s om ook de niet-reisdagen ermee te vullen.

Ook deelde de Hollandse nuchtere dame haar frustratie over de perfecte foto voor Instagram. Zo doet ze bijvoorbeeld moeite voor een mooi plaatje buiten met de laptop op schoot, terwijl ze net op tijd weer in het busje zit voordat het noodweer los barst. Ik vind dat er niets mis is met een beetje moeite doen voor een mooie foto. Don’t we all? Je wil ten slotte mooie plaatjes. Er zit wat mij betreft wel een grens aan, namelijk wat nog echt en eerlijk is tot aan wat eigenlijk compleet misleidend is. En dat bracht me op het volgende idee. Vandaag een open kijk in hoe het lijkt en hoe het er bij mij soms echt aan toe gaat.

Een lopende wereld-encyclopedie
Vroeger had ik de reisgids van een bestemming en drie varianten ervan al maanden voor vertrek uitgelezen, bestudeerd en samengevat. Nu weet ik inmiddels dat ik me liever laat leiden door, tja the flow of zo. Ik lees een reisgids vaak pas in het vliegtuig een beetje door, de rest van de inspiratie voor de reis haal ik uit andere blogs in Instagram. Dankzij een redelijk goed geheugen kan ik veel feitjes onthouden. Toch schrijf ik veel informatie die ik tijdens een reis opdoe in een reisdagboekje. En als ik dan een blog ergens over schrijf, zeker als het een tijdje geleden is dat ik ergens was, dan moet ik regelmatig weer info opzoeken. Een reis-triviant-spel durf ik wel aan, maar een lopende encyclopedie? Nee, dat ben ik helaas niet 😉

Inpakken is na al die reizen een makkie geworden
Inmiddels weet ik goed wat ik mee wil nemen en zelfs de toilettas en rugzakken staan altijd al gedeeltelijk ingepakt klaar. Maar het inpakken zelf, dat gaat er redelijk chaotisch aan toe. Ik stel het zo lang mogelijk uit, I don’t know why. Dan ga ik eerst alles dat ik mee wil nemen op de grond in een slaapkamer klaarleggen. Vervolgens ga ik de handbagage van Remco en mij doen als eerste inpakken, want daar moeten immers alle het belangrijke spullen eerst in. Daarna verdeel ik alle kleding van ons gelijk over de twee grote backpacks. Op dat moment is de slaapkamer een grote puinhoop geworden. En op de terugweg? Dezelfde aanpak. Just to be sure.

Hoe inpakken eraan toe gaat…

Versus wat ik je graag laat zien.

Vliegreizen zijn relaxt
Vliegen vind ik om een aantal redenen inderdaad super chill. Maar er zijn ook echt wel een paar reden waardoor ik toch zo nu en dan wat minder ontspannen ben. Ik ben bijvoorbeeld altijd bang dat de grote backpack niet aan komt. Helaas heb ik het al een paar keer meegemaakt en ik vind het zo irritant. Dus dat wachten bij de bagage belt vind ik echt zooo spannend! Daarom heb ik altijd naast de usual spullen ook alle opladers van belangrijke apparaten, ondergoed, make up en alle souvenirs in mijn handbagage.

Ook vind ik het bij vertrek spannend of het vliegtuig niet over-geboekt is. Ik heb het ook al een keer meegemaakt en eerlijk gezegd kwam ik toen goed weg, want ik kreeg een vervangende plek in business class. Maar het zal je maar gebeuren dat je echt niet mee kunt… Dan ben ik toch altijd weer blij als alles in orde blijkt te zijn. Op de terugweg zou ik dat overigens veeeel minder erg vinden natuurlijk, dan bied ik me graag vrijwillig aan om langer te blijven 😉

Een echte avonturier
Ik hou van bergen, van hiken en van vergezichten. Maar eigenlijk ben ik qua hoogtes vaak een held op sokken (of op stokken in mijn geval). Ik vind een berg omhoog lopen en klimmen afgezien van de inspanning onder een brandende zon niet zo’n probleem, maar steile afdalingen vind ik regelmatig best eng. Ik zou wensen dat ik als een jonge hinde naar beneden kwam gelopen. Zo gaat het soms helaas niet helemaal. Gelukkig is Remco er dan om me aan te moedigen als ik voorzichtig voetje voor voetje naar beneden schuifel. De foto bovenaan is wat ik je graag laat zien. De foto hieronder is van een heel stijl stukje dat ik toch een beetje eng vond. Klein verschil hè?

Het gaat om de reis, niet om de bestemming
Daar kan ik het helemaal mee eens zijn, maar ik kan er echt niets aan doen…. Ik HAAT wachten! Echt heel erg, en ik word soms best zenuwachtig als ik niet weet hoe lang iets gaat duren. Dat hoort allemaal bij reizen, ik weet het, maar ik voel het nou eenmaal zo. En sommige ervaringen maken mooie verhalen voor thuis, maar zeg nou zelf, het is misschien een grappig verhaal thuis, maar jij wordt toch ook niet dolgelukkig als je in de verzengende hitte aan het wachten bent op die bus die nooit komt?

Dus de mooie foto’s die ik met je deel, ze zijn allemaal echt, zonder filter en op plekken waar ik echt ben geweest. Alleen soms heb ik er dus wel een beetje moeite voor gedaan. Ik hoop dat je dat niet erg vindt 😉

15 Comments

  • Stéphanie

    Leuk dat je een kijkje achter de schermen geeft! Ik heb dat artikel over dat Nederlandse stel ook gelezen en ben het deels met hun eens. Het is erg jammer dat zoveel nep is. Anderzijds, zoals je zelf ook aangeeft, doet iedereen wel een beetje moeite voor een mooie foto. Tenslotte wil je je mooiste foto’s delen en daar is niets mis mee. Maar het moet niet ten koste gaan van authenticiteit vind ik. Zo plaats ik altijd foto’s van plekken waar ik zelf ben geweest en meestal foto’s zonder filters. Inpakken doe ik altijd een dag van tevoren, en dat is niet slim want iedere keer heb ik weer moeite met kiezen en zit ik te stressen haha. En wachten, daar heb ik ook een hekel aan, al hoort het helaas bij het reizen. Ik zie dat je ook zo’n gave gekleurde camerariem hebt. Erg leuk zijn ze he!

    Reply
    • Lizette

      Dank je, Stéphanie! En fijn om te kezen dat ik niet de enige ben die toch nog aan het stressen is met inpakken. Ja die riem, ben er heel blij mee! Maakt de camera ook herkenbaar. Ik heb zo’n ouderwetse van mijn vader op zolder gevonden, maar die past helaas niet op de camera, maar deze is ook leuk.

      Reply
  • Lotte

    Naar aanleiding van jouw artikel heb ik het artikel in de Volkskrant opgezocht en ik vind ze beide aanzetten tot denken. Ik vind ook dat je een beetje extra moeite mag doen voor een mooie foto maar het moet ook niet te gek worden. Ik denk dat er meestal wel niet in overdrijf. Ik zie mezelf namelijk geen extra outfitje én haarborstel én make-uptas meenemen om dan bovenaan de berg een instagramwaardige foto te maken). 😀 Zolang we eerlijk blijven is het goed denk ik: ik vind het niet gek dat jij de foto deelt waar je relaxed aan het wandelen bent, want je beweert ook niet dat je altijd met twee vingers in de neus naar boven/beneden huppelt. 🙂

    Reply
    • Lizette

      Ik ben het helemaal met je eens. Een stapje extra voor een leuke foto mag, maar inderdaad compleet met visagie een berg op… het lukt me niet eens. Door al het ploeteren neem ik zo min mogelijk bagage mee en zeker geen make up en zo. (vandaar dat ik er vaak van de achterkant op sta, zodat je niet ziet dat ik geen make up en wel een rooie boei heb 😉 )

      Reply
  • Loes | Loes en Suus op Reis

    Goed artikel, zowel die uit de VK als die van jou. Denk dat iedereen op Sociale Media een perfectere versie laat zien, terwijl er toch minstens evenveel minder rooskleurig gaat. Goed dat je daar aandacht aan besteedt!

    Reply
    • Lizette

      Fijn om te horen, Loes! Het werkt ook wel grappig, door erover na te denken merk ik dat ik die waanzinnig mooie foto’s nu ook wel met andere ogen bekijk.

      Reply
  • Sabine

    Leuk artikel! En volgens mij lijken wij best wel op elkaar hihi… Dat inpakken, de steile hellingen (of andere hoogtevrees dingetjes die zo niet lijken op de foto ahum), het wachten, de zenuwen, de voorbereiding en inlezen… ik snap je helemaal, laten we het daar op houden 😛 Ik pak trouwens niet de koffer van Jimmy ook in. Gelukkig, want dat wordt helemaal een chaos. Ik ben niet zo goed in inpakken, JImmy wel. Hij heeft weleens mijn koffer ingepakt omdat ik m met geen mogelijkheid meer dicht kreeg, en hij wel… 😛

    Reply
    • Lizette

      Dank je! En leuk om te horen dat we zo op elkaar lijken. Dezelfde onhandige en beetje minder-avontuurlijke kantjes Haha! Maar ze maken ons wel weer gewoon mensen
      Nou, zeker met de rugzakken vraag ik me in alle chaos soms af of ik het inderdaad maar aan Remco over moet laten, maar dan moet ik de controle over geven en daar ben ik dan ook weer niet zo goed in …

      Reply
  • Marcella

    Leuke insteek van je artikel, tof! Ik herken veel hoor, sowieso de hoogtevrees is voor mij echt een dingetje. Ik heb wel eens geschreven over een toren + foto’s gebruikt waar ik zelf niet op geweest ben. Jan wel hoor, maar ik durfde dan niet verder. Ook afdalingen zoals jij beschrijft zijn voor mij niet peanuts. Koffer inpakken doe ik iets meer gestructureerd, maar veel scheelt het niet hoor 😉

    Reply
    • Lizette

      Dankjewel Marcella! En fijn om te horen dat ik niet de enige soms-niet-zo’n-bikkel ben En fijn dat Jan meer durft, Remco ook dus dan kan hij mooi de foto’s op de top maken.

      Reply
  • ivonne

    Wat een grappige insteek. Ik ben het wel met je eens hoor. Niet alles hoeft op Social Media maar je moet wel eerlijk blijven. Vroeger ergerde me ik al aan huizen die te koop stonden en er perfect uitzagen, terwijl er van alles mis was. (Denk aan een grote muur, restaurant en keuken met pijp praktisch in de achtertuin enz.) Die van jou met die stok herken ik wel. Ook ik ga, zeker bij afdalingen, niet altijd even elegant naar beneden. Foto’s ervan plaats ik (nog) niet, ik moet natuurlijk nog een beetje aan mijn image als wandelaar/outdoorlover denken hé. 😉

    Reply
    • Lizette

      Oh ja met huizen heb ik dat ook! Met een groothoek lens perfecte foto’s en dan ga je kijken… en is het allemaal toch een stuk kleiner. Grrr!
      Haha oei, nu is mijn imago naar de knoppen Fijn weekend Ivonne!

      Reply
  • Robert | Traveljunks

    Poeh ja, die wannabee avonturiers of fotomodellen. Alsof… Ik heb bij mijn interviews wel eens kandidaten gehad die alleen maar foto’s hadden waar je ze op de rug kijkt. De ergste waren die met de speciaal daarvoor gekozen outfits, in passende kleur etc. Waarom doet mensen dat..?? Ach ja, ze houden zichzelf maar voor de gek. Malle Pietje hier niet 😉

    Reply
    • Lizette

      Hahaha! Inderdaad! Nu hoef ik ook niet zo nodig met mijn snoet steeds in de camera hoor, maar misschien eigenlijk soms gewoon liever dan maar helemaal niet op een foto en alleen de mooie omgeving laten zien

      Reply
  • Behind the scenes - Hoogtevrees op reis -

    […] deze behind the scenes deed ik op bij Lizette van Reismuts. Zij vertelde over het verschil tussen wat je ziet en hoe het er werkelijk aan toe gaat. Leuk […]

    Reply

Leave a Reply